لا اله الا الله محمدا رسول الله صلی الله علیه و آله وسلم

امان نامه حضرت عمر فاروق رضی الله عنه پس از فتح قدس شریف 

هذا ما أعطى عبد الله، عمر، أمير المؤمنين، أهل إيلياء من الأمان.. أعطاهم أماناً لأنفسهم وأموالهم ولكنائسهم وصلبانهم وسقمها وبريئها وسائر ملتها... أنه لا تسكن كنائسهم ولا تهدم، ولا ينقص منها ولا من حيِّزها ولا من صليبهم ولا من شيء من أموالهم، ولا يُكرهون على دينهم، ولا يضارّ أحد منهم، ولا يسكن بإيلياء معهم أحد من اليهود.

وعلى أهل إيلياء أن يُعطوا الجزية كما يُعطي أهل المدائن. وعليهم أن يُخرِجوا منها الروم واللصوص. فمن خرج منهم فإنه آمن على نفسه وماله حتى يبلغوا أمنهم. ومن أقام منهم فهو آمن، وعليه مثل ما على أهل إيلياء من الجزية. ومن أحب من أهل إيلياء أن يسير بنفسه وماله مع الروم ويخلي بِيَعهم وصلبهم، فإنهم آمنون على أنفسهم وعلى بِيَعهم وصلبهم حتى يبلغوا أمنهم. فمن شاء منهم قعد وعليه مثل ما على أهل إيلياء من الجزية. ومن شاء سار مع الروم. ومن شاء رجع إلى أهله، فإنه لا يؤخذ منهم شيء حتى يحصد حصادهم.

وعلى ما في هذا الكتاب عهد الله وذمة رسوله وذمة الخلفاء وذمة المؤمنين، إذا أعطوا الذي عليهم من الجزية.

ازدی نقل می‌کند که چون حضرت عمر، رضی‌الله‌عنه، پیش مسلمانان که در بیت‌المقدس بودند آمد، حضرت ابوعبیده، رضی‌الله‌عنه،  به مردم شهر پیام فرستاد که پیش امیرمؤمنان بیایید و بر جان خود امان بگیرید. ابن‌الجعد و به روایتی ابن‌الجعید همراه گروهی از بزرگان پیش حضرت عمر آمد و حضرت عمر برای ایشان امان‌نامه و پیمان صلح را نوشت و حضرت ابوعبیده، عمروبن‌عاص، رضی‌الله‌عنه،  را به حکومت فلسطین گماشت. ازدی متن امان‌نامۀ حضرت عمر را نیاورده است ولی طبری آن‌را به‌شرح زیر نقل کرده است.
حضرت عمر، رضی‌الله‌عنه،  با مردم ایلیا یعنی بیت‌المقدس در جابیه [دهکده‌ای نزدیک جولان در جنوب‌شرقی دمشق] صلح کرد و همانجا برای ایشان صلح‌نامه نوشت برای همه بخش‌ها به یک صورت مگر برای مردم بیت‌المقدس، ظاهراً نامه‌های دیگر هم بر همین منوال بوده است.

«بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم، این امان‌نامه‌ای است که بندۀ خدا عمر امیرمؤمنان به مردم بیت‌المقدس داده است. به آنان از لحاظ جان و مال، و کلیساها و صلیب‌هایشان، و سالم و دردمندشان امان می‌دهد و برای دیگر مردمی که در آنند. کسی در کلیسای آنان سکونت نخواهد کرد و آن‌را ویران نخواهد ساخت و چیزی از آن و حدود آن و صلیب‌ها و اموال ایشان کاسته نخواهد شد. آنان را مجبور به ترک دین و آیین نمی‌کنند و به هیچ کس از ایشان زیانی نخواهد رسید و در بیت‌المقدس هیچ یهودی همراه ایشان اسکان داده نخواهد شد.
و بر مردم ایلیاست که همچنان جزیه بپردازند که اهل دیگر شهرها می‌پردازند، و بر عهدۀ ایشان است که رومیان و دزدان را از آن شهر بیرون کنند، هرکس از آنان که از بیت‌المقدس بیرون آید تا هنگامی که به جایگاه امنی برسد بر جان و مال خویش در امان خواهد بود و هر کس از ایشان که در شهر بماند هم در امان است و بر اوست که همان جزیۀ مردم بیت‌المقدس را بپردازد، هر کس از مردم ایلیا هم که بخواهد با رومیان  برود مشروط بر این‌که پرستش‌گاه و صومعه خود را خالی کند، آنان هم بر جان و صلیب خود در امانند تا به جایگاه امنی برسند، زمین‌دارانی که پیش از کشته شدن فلان کس؟ در بیت‌المقدس بوده‌اند اگرچه بخواهند همانجا بمانند بر عهدۀ ایشان است که جزیه‌ای همچون جزیۀ مردم بیت‌المقدس بپردازند و هر کس بخواهد می‌تواند با رومیان برود و تا هنگام درو و برداشت محصول از آنان چیزی گرفته نمی‌شود.
بر آنچه در این نامه نوشته شده عهد و ذمۀ خدا و رسولش می‌باشد و ذمۀ خلفا و مؤمنان، به شرط آن‌که ایشان جزیه‌ایی را که برعهده‌شان مقرر شده است بپردازند.
بر این کار خالدبن‌ولید و عمروبن‌عاص و عبدالرحمن‌بن‌عوف و معاویه‌بن‌ابی‌سفیان گواهند و عهدنامه به سال پانزدهم آماده و نوشته شد. »

+ نوشته شده در  پنجشنبه نهم مرداد 1393ساعت 14:10  توسط اهل سنت  | 

بسم الله الرحمن الرحیم 

إِلَّا تَنْصُرُوهُ فَقَدْ نَصَرَهُ اللَّهُ إِذْ أَخْرَجَهُ الَّذِينَ كَفَرُوا ثَانِيَ اثْنَيْنِ إِذْ هُمَا فِي الْغَارِ إِذْ يَقُولُ لِصَاحِبِهِ لَا تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنَا ۖ فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَيْهِ وَأَيَّدَهُ بِجُنُودٍ لَمْ تَرَوْهَا وَجَعَلَ كَلِمَةَ الَّذِينَ كَفَرُوا السُّفْلَىٰ ۗ وَكَلِمَةُ اللَّهِ هِيَ الْعُلْيَا ۗ وَاللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ

+ نوشته شده در  دوشنبه ششم مرداد 1393ساعت 4:25  توسط اهل سنت  |